Skip to content

Kees.

17 maart 2013

Voorgelezen tijdens het Schrijverscafé van 17 maart in café de Beurs in Oosterhout. Naderhand hoorde ik dat Kees van Kooten in de jaren tachtig echt een dergelijke ervaring heeft gehad, waarbij iemand hem exact dezelfde vraag stelde…

Op zoek naar inspiratie rondom het thema van de boekenweek ‘Gouden Tijden, zwarte bladzijden’ kwam ik in mijn boekenkast zomaar opeens bij Kees van Kooten terecht. Terecht natuurlijk – en logisch bovendien -want hij is nu eenmaal schrijver van het boekenweekgeschenk.

Eenmaal heb ik Kees van Kooten in het echt gezien. In Drunen. Hij las voor uit eigen werk, groef zich autobio en deed dat met erg veel bezieling en nog meer modermismen. Als herinnering aan die avond heb ik in mijn boekenkast een door hem persoonlijk gesigneerd exemplaar staan van zijn boek ‘Meest Modermismen’. Vooral de persoonlijke boodschap heeft mij enorm getroffen: Drunen, 20 september 1993. En dan zijn handtekening eronder om deze boodschap van overweldigende importantie nog wat extra kracht bij te zetten.

Wat wel een beetje vervelend is, is dat ik me van Kees van Kooten zelf nauwelijks nog iets kan herinneren. Eigenlijk helemaal niets nu ik er nog eens over nadenk. Niet eens helemaal zijn eigen schuld wellicht.

Wat ik me namelijk vooral herinner, is die ene mevrouw uit het publiek die – terwijl Kees zeer literair en verre van simplisties bezig was – na de pauze vroeg of hij zo leuk de vieze man nog een keer wilde nadoen. Het werd stil in de zaal, naast haar trok een man met een olijke uitstraling voorzichtig aan haar rok om haar tot zitten – maar vooral tot stilte – te manen. Tevergeefs.

Het was een dame van een zekere leeftijd – wat mijn jonge collega’s geheel onterecht ‘de verkeerde kant van de veertig’ zouden noemen – in een scheve, artistiekerige jurk en met uitgesproken blond haar in een coupe soleil. Een coup soleil is een – in de jaren tachtig en negentig populair – kapsel waarbij je eerst een rubberen gaatjesmuts op je hoofd krijgt, vervolgens worden er met een haaknaald plukjes haar uit de gaatjesmuts gevist, zodat je er op een gegeven moment uitziet als je oude tandenborstel. Die oude tandenborstel wordt geblondeerd en dat resulteert in het gewenste zomerse effect. Gunstig neveneffect is dat de eerste grijze haren volledig in het blondeergeweld worden opgezogen. Noem dit kapsel in Frankrijk overigens nooit Coupe Soleil, want meewarige blikken zullen het gevolg zijn. In Frankrijk is de term ‘coup de soleil’ – in de vriendelijke vorm – gereserveerd voor het uiterlijk van Britten die de hele dag aan de Franse côte liggen te bakken, zonder ook maar enig moment aan zonnebrandcrème – of iets anders waar het woord beschermingsfactor in voorkomt – te denken. En in de tweede variant is een ‘coup de soleil’ een ander woord voor een echte zonnesteek .. of het is een manier om aan te geven dat er spreekwoordelijk een steekje los zit. Bij iemand.

Daarmee ben ik met een flinke omweg weer terug bij mijn mevrouw met haar artistiekerige jurk, haar blonde haren en haar innerlijke drive om haar verleden met ons te delen. Terwijl Kees van Kooten eerst nog – met een licht gevoel van misplaatste schaamte – doet alsof er niets aan de hand is, blijkt de mevrouw met de artistieke jurk van het aanhoudende soort. Het zaaltje was nu ook weer niet zo groot dat een microfoon noodzakelijk was – dus ze had ons aller aandacht. Ook zonder microfoon. Nu was het zo dat deze mevrouw – zelf een echte Brabantse overigens – haar man in Den Haag had leren kennen. En in de beginperiode van hun relatie gingen ze regelmatig ijs eten in de ijssalon van Talamini: Florencia. En precies daar was altijd – nou ja, in ieder geval die ene keer, een man die precies leek op de Vieze Man en ook nog eens precies zo sprak. Dat zeiden ze tien jaar later tegen elkaar toen ze gezellig saampjes voor de buis zaten om naar Koot en Bie te kijken. Want ja, want dat keken ze dus altijd hé. Ze waren fans. Daarom ook waren ze vanavond naar Drunen gekomen. Terwijl ze er niet eens wóónden. Dus meneer van Kooten zou vast wel begrijpen hoe belangrijk het voor hen was en daarom zou hij vast wel nog een keer – spe-ci-aal voor hen – De Vieze Man willen nadoen.

Kees van Kooten keek licht hulpeloos de zaal in en deed geen Vieze Man na. Hij wilde voorlezen. Uit eigen werk. Hij wilde zich helemaal autobio graven, zich afdromen en zwemmen met droog haar. Ik geloof niet dat hij ooit nog in Drunen terug is geweest.

Advertenties
One Comment leave one →
  1. 18 mei 2013 14:42

    Ik ben opgegroeid in Drunen, dus wie weet ken ik de vrouw in kwestie wel. Gelukkig is het in ieder geval niet m’n moeder, die heeft geen coupe soleil en draagt geen scheve, artistiekerige jurken 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: