Spring naar inhoud

Franse vriendschap. En andere ongemakken

18 maart 2012

Mijn bijdrage aan het Schrijverscafé Oosterhout van 18 maart 2012 in het thema van de boekenweek: ‘Vriendschap en andere ongemakken’: 

“Quelle Surprise!” Vier luchtkussen in de lucht als teken van begroeting. Onze Franse overburen zijn kennelijk blij ons te zien.  Zelf voelen we ons zoals we eruit zien: ietwat verfrommeld na onze duizendkilometerrit van deur-tot-deur, maar ook wij zijn blij. Uiteraard. Al was het maar omdat  we de komende week niet zo heel veel moeten.  Ach, we moeten iets met een dakgoot, maar verder hoeven we niet zo veel. En dat in de Savoie. Een mooie omgeving om niet zo veel te moeten. Er kan namelijk van alles. We komen er graag.

Ondanks de enthousiaste ‘quelle suprise!’ hadden ze ons natuurlijk gewoon verwacht hoor deze week. Sterker nog: ze hebben zich er op voorbereid. En goed ook. Of we zin hebben om morgen bij hen te komen eten. Ze hebben een  streekgerecht meegenomen voor ons, een delicatesse.  Maar dat is morgen pas. Ondertussen zet Philippe de eerste flessen op tafel en haalt Christiane wat schaaltjes worst, kaas en radijs. De auto leeghalen, kan ook later en bovendien, het is onbeleefd om te weigeren.

Naarmate ik vaker in Frankrijk kom, voel ik me meer buitenlander. Frankrijk is namelijk best een ingewikkeld land qua omgangsvormen en veel subtiliteiten ontgaan mij. Denk ik. Al doe ik wel mijn best om op gezette tijden begripvol te knikken. En ons inlevings- en aanpassingsvermogen is enorm. Verrassingen blijven er desondanks altijd.

“Weet je wat mijn zoon laatst zei aan tafel…. de brutaliteit.” Christiane met een glaasje rosé met een scheutje limoensiroop in haar linkerhand, kan er nóg boos om worden. ‘Je veux le beurre’ zei hij, kun je het je voorstellen? “Je veux”. Ik knik begripvol en zwijg gepast. Heb een vermoeden. Zoonlief kijkt me vragend aan, zijn wenkbrauwen minstens tien centimeter hoger dan normaal. ‘Je veux, dat betekent toch ‘ik wil?’, fluistert hij, ernstig op zoek naar de brutaliteit van zijn Franse vriendje. Het is natuurlijk ‘je voudrais’, ik zou graag willen. Een tienjarige wíl geen boter, hij zóu graag de boter willen.

“Morgen gaan papa en mama bij Philippe en Christiane eten”, vertellen we de kinderen. “Ze hebben iets speciaals voor ons meegenomen, iets bij hen uit de buurt.” Philippe en Christiane komen uit Troyes, regio Champagne-Ardennes in het noorden van Frankrijk. Een gebied met veel bos en champagne-wijngaarden. Wij kunnen ons zomaar voorstellen dat zo’n omgeving moois te bieden heeft.

De volgende dag zijn we uiteraard iets te laat op tijd. Op tafel een schaal salade, Franse kruidige rijst en…. Andouillette. “We hebben de echte voor jullie meegenomen, niet van dat fabrieksspul uit de supermarkt. Deze komen van een slager uit het centrum van Troyes, en ze hebben een AAAAA certificaat. Dat betekent dat de Andouillette is goedgekeurd door de Association Amicale des Amateurs d’Andouillette Authentique. Vooruit maar. En al heet het ding tien keer Andouillette en al zouden er tien A’s op het certificaat staan, ik zie gewoon een worst op mijn bord liggen.

“De smaaksensatie is enorm, al moeten sommige mensen er even aan wennen”, vertelt Philippe. Zijn enthousiasme wordt steeds groter als hij vertelt over deze delicatesse, de varkensdarm en het feit dat de echte Andouillette uit Troyes geen slachtafval bevat, zoals sommige andere van duidelijk inferieure kwaliteit. En, niet onbelangrijk, de varkensingewanden hebben minimaal een week gerijpt en zijn daarna drie weken gerookt om nog een keer gekookt te worden en weggelegd om na te rijpen. Het is dus duidelijk niet zomaar een worst, maar het resultaat van een maand ambachtelijke inzet.

Ondertussen vraag ik me af of de problemen met het riool weer zijn teruggekomen. Het ruikt namelijk een beetje vreemd aan tafel, een beetje bedorven, maar ik wil de eetlust én onze Franse vriendschap niet bederven dus zeg maar niets.  In plaats daarvan doorsnijd ik de varkensdarm, bezie de stukjes orgaanvlees en neem vol goede moed een hap. Oei.

Zo moet het dus zijn als je je mond vol poep hebt. Poep met rubberachtige stukjes. Het lukt me om de hap niet direct uit te spugen, iets wat mijn lichaam het liefste zou doen, maar dat is niet goed voor de vriendschap. Dan maar een slok rosé. Twee. Hoopvol kijken onze Franse vrienden ons aan. “C’est bon, n’est-ce pas?” Manlief en ik grimlachen allebei vriendelijk en nemen – met ons gezicht op kiespijn – nog een hap. Manlief brengt het er iets beter van af. Ik vind uiteindelijk een manier waarbij ik mijn adem inhoud terwijl ik een miniscuul hapje neem, die zo snel mogelijk doorslik om vervolgens een grote hap salade, rijst én een slok rosé te nemen. Zo lukt het me om een halve Andouillette weg te werken. Maar dan moet ik echt opgeven. Mijn man – ik weet nu zeker dat ik nog meer van hem houd – eet de andere helft én zijn eigen Andouillette op. Zelf kan ik niets meer eten natuurlijk, want ‘hoewel het heerlijk was natuurlijk’ had ik ‘helaas echt genoeg gegeten’. Jammer van het kaasplankje en de crème brulée. We bespreken die avond de Franse en de Nederlandse politiek en eindigen met een koffie.

Thuis vind ik een zak chips die ik achter elkaar leeg eet. We zwaaien en kussen nog steeds als begroeting, maar Philippe en Christiane hebben ons nooit meer uitgenodigd voor een etentje. 

Advertenties
8 reacties leave one →
  1. 18 maart 2012 21:21

    mooi verhaal, ik geloof het

  2. 18 maart 2012 23:54

    zo lust ik er nog wel een paar (van die verhaaltjes)

  3. 19 maart 2012 00:27

    Prachtig verhaal
    Ooit ook wel eens andouilette gegeten op het Franse platteland, boven Rouen.
    Wist toen niets van de ingewanden. Nu wel.

  4. 21 maart 2012 18:23

    Dank dank. Een beetje een last-minute verhaaltje was het wel dit keer. Zondag mochten de Caféschrijvers in De Beurs weer voorlezen uit eigen werk – in het thema – en zaterdagmiddag staarde ik nog naar een leeg scherm. Gelukkig bestaat er Andouillette. Als inspiratie dan hé.

  5. 21 maart 2012 22:40

    ;-)) zoals je al wel weet

  6. ottovo permalink
    21 maart 2012 23:00

    zeer plastisch geschreven, de woorden meuren me tegemoet…

  7. Chantal en Nanette permalink
    22 juni 2014 11:36

    Hoi Rachel. Zit met Nanette in de zon en lees haar je verhalen voor. We genieten ervan en moeten erg lachen. Ken je ons nog? Veel groeten van ons!

Laat een reactie achter op Chantal en Nanette Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: