Spring naar inhoud

Bent u open?

11 november 2009

frietjes1.jpg
 
‘Welkom bij de Frieterette’  blinkt de lokale snackbar me groenglimmend van een afstandje tegemoet.  We hebben plotseling vijf eters extra en geen zin om zeer uitgebreid te koken. Voor de lichting onder de twaalf wordt het dus vette hap.
 
De deur staat open, en van buiten kan ik de leegheid binnen al zien. Niemand voor en niemand achter de toonbank. Als ik nog eens kijk, zie ik mevrouw Frieterette. Ze staat bij de zijingang onder de luifel te roken, een plastic beker koffie binnen handbereik.

‘Bent u open?’, vraag ik voor de vorm. Om de een of andere reden ziet het er vrij gesloten uit. Gekke vraag eigenlijk, gelukkig zoekt mevrouw er niets achter. Ze knikt alleen. De inrichting is sfeervol mintgroen en grijs, ik gok op 1992, kan ook 1993 zijn. Nadat ik mijn bestelling geplaatst heb bij mevrouw, blijkt er ook een meneer Frieterette te zijn. Ik hoop dat hij Fred heet. Fred gooit de spullen in het vet en verdwijnt dan weer in het niets.  Mevrouw gaat ondertussen in de weer met een doekje: ze neemt de toonbank af en ook de kassa krijgt een natte lap.

Mijn oog valt op twee schilderijtjes. Het zijn twee goudkleurige Xenos-lijstjes van 30 x 40 cm en ze hangen een beetje scheef naar elkaar toe. Gezien de uitstraling, denk ik overigens dat het zo hoort, dat scheefhangen.  Het kan ook zijn dat Fred niet erg klusminded is. De tweelinglijstjes bevatten dezelfde tekening, 20 x 30 cm:  “De Flamingo”. Dankzij het iets te kleine formaat van de tekening  is het ruitjespapier erachter nog goed te zien. Ook de geel-grijze letters van de Xenos steken onder de flamingo uit. Hoe lang zouden die schilderijtjes hier al hangen in deze vorm? Tja. Soms ontstaat er zomaar een vraag in je hoofd waarvan je weet dat het gek is om hem te stellen.

“In het Noorden hebben ze maar mooi pech”, hoor ik mevrouw plotseling zeggen. Verdomd, ze heeft het tegen mij. “Dat is toch echt zo zonde als je nu vakantie hebt. Dan zijn de kinderen lekker een weekje vrij en dan heb je dit. Wij blijven altijd in de buurt, verder dan Zeeland hoeft van mij niet. Wilt u de friet in een kleine zak, medium of groot?”  Ik vind medium wel een goed antwoord, vooral omdat het me niet echt veel uitmaakt.  

“Maar voorlopig krijgen ze me echt niet weg hoor, vervolgt mevrouw. "Mijn schoondochter staat op het punt van bevallen, en het is de eerste, dus dat wil je niet missen.” ‘Bij het tweede kleinkind ligt dat kennelijk anders’, denk ik voor me uit en knik begripvol. “Ik ga iedere ochtend even bij haar langs, gewoon even koffie drinken. Ze is nog flink hoor, doet alles zelf, terwijl ze toch flink is aangekomen. Zeker vijfentwintig kilo. Gisteravond, nee..,  eergisteravond had ze opeens rugweeën. Meid, zei ik toen, je moet lekker in bad gaan zitten.  Dat krijg je hé, van het indalen. Bekkeninstabiliteit, voor je het weet, zit je ermee te kijken. Dus zij in bad, maar ja, het was vals alarm, dus nu kunnen we weer afwachten. Ach, het zal nu wel niet meer lang duren, denk ik zo.” Mevrouw Qualitaria overhandigt mij een zak met calorierijk voedsel. “Had u het zo? Fijne avond verder.”  Inderdaad, de Frieterette is open. Heel open. Misschien lag het toch aan mijn vraag.

Advertenties
12 reacties leave one →
  1. Arnold Kemp permalink
    11 november 2009 09:16

    Dag mevrouw Schrijft, sfeervol en heel herkenbaar. Leuke stijl. Regelmatig zie ik bij dit soort gelegenheden mensen belangstellend rondkijken. Weet nu wat dan in hun hoofd omgaat. Zal voortaan vooral letten op de momenten wanneer hun blik bevriest op speciale objecten. Zal dan vast scheefhangen.
    Als situaties of locaties gesloten uitzien zal ik voortaan als eerste de vraag "Bent u open" stellen.

  2. paco painter permalink
    11 november 2009 09:23

    Mooi geschreven.Dat dit nog bestaat ondr al dat McShit geweld

  3. Smokey permalink
    11 november 2009 10:41

    Heerlijk ge- en beschreven. Heb er van genoten. Kreeg zelfs zin in frites, die ik al lange tijd niet heb gegeten. Je hebt oog voor detail rachel. Ook dat vind ik prettig consumeerbaar om te lezen. Ben visueel ingesteld en zie alles via jouw woorden zo voor me.
    "Fred Frieterette":)) klinkt goed. In België zeggen ze "frietkot". Beetje van de zotte.
    Dank nog voor je "favo". Na deze ontdekking ook eentje van mij.

  4. Rene Scheffer permalink
    11 november 2009 13:57

    Zin in friet heb ik niet en op mijn vrije woensdagmiddag (kleine is uit spelen) net een kaiserbrotchen met jalapenoburger op om mezelf te verwennen. Maar heerlijk verhaal! Fred, Frieterette, Arie, qualitaria. Frietzaken hebben soms van die aandoenlijke namen, rare samentrekkingen. Uh Noorden? Klink je nog zo Gronings dan?

  5. rachel_schrijft permalink
    11 november 2009 15:57

    @René, neuh niet echt, maar dat was wel het minste om me over te verbazen. Minder ervaring heb ik onbekenden die spontaan over de rugweeën van hun schoondochter beginnen en meer. Qualitaria is een foutje, moest overal frieterette zijn, dacht dat ik het overal had vervangen. Ben deze ‘mijn vrije woensdagmiddag’ (zoonlief is uit spelen) begonnen aan het boek waar jij het laatst over had; nachttrein naar Lissabon. mooi.
    @Smokey, dank je! Heb een tijd niet/nauwelijks geschreven, probeer het weer op te pakken nu.
    @ Paco, liever Fred Frieterette dan een genummerde ober in een klantvriendelijk uniform. Over het Mc Shit geweld schreef ik eerder: Klap maar
    @Arnold, dank u. U weet nu wat er zoal in een kijkend hoofd kan omgaan. Scheefhangen hoeft niet, er kunnen zich ook rafelige tafereeltjes afspelen of anderszins opvallende zaken. En ‘Bent u open’ is een goede vraag, alleen is niet altijd te voorzien wat voor antwoord er op volgt…

  6. hippo permalink
    11 november 2009 18:16

    een frietkraam verhaal
    leuk geschreven en een mooi effect op een gesloten vraag 😉
    gr. hippo

  7. rachel_schrijft permalink
    11 november 2009 18:26

    @hippo, haha, dat klopt. Misschien moet ik nog eens langsgaan voor de afloop

  8. Appelvrouw permalink
    12 november 2009 20:17

    Bijna een baretta!

  9. Pierra permalink
    14 november 2009 01:54

    Mooi verhaal! Van genoten en het water loopt me in de mond. En rachel ziet: veel leuks

  10. galadriel permalink
    14 november 2009 09:48

    heerlijk; zo’n patatje mèt ;))

  11. chimor permalink
    3 december 2009 20:42

    Leuk verhaal. In Wallonië noemen ze dit een friterie.

  12. koen permalink
    20 juli 2010 13:32

    hoe gaat het Rachel?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: