Spring naar inhoud

Ingebonden

8 juli 2009

 
 
 
Soms doe je ergens aan mee en vergeet je je af te vragen waarom.  Het plaatselijke Schrijverscafé kreeg ergens dit voorjaar de vraag een bijdrage te leveren aan een Literaire avond over het thema ‘Vrijheid in gebondenheid’.  Nu ben ik sinds kort vooral van de afdeling ‘lekkere wegleesboekjes’ en da’s doorgaans weinig literair. Ook het thema deed mij niet juichend naar mijn laptop spoeden om daar terstond mijn bijdrage te vervaardigen. Als vriendelijk en loyaal lid van het Schrijverscafé, zou ik echter wel degelijk meedoen. Vanzelfsprekend. Of ik voor 18 juni mijn tekst wilde aanleveren. ‘Geen probleem’, zei ik begin mei.  Half juni spendeerde ik enkele avonden – braaf peinzend hoe je in Godes naam preekloos kon schrijven over een thema als ‘vrijheid in gebondenheid’ – achter mijn laptop. Enkele uren voor het verstrijken van de deadline leverde ik mijn verhaal in: Ingebonden.  Beetje lang intro, maar hier komt ie:
 
 
Ingebonden
Het geeft zo’n heerlijk gevoel van vrijheid, lopen in de bergen. Zeggen ze. Vrij in de natuur; op smalle paden of nog veel minder. Dan aan het touw.  Ingebonden, stijgijzers aan de voeten, rugzak op de rug,  pickel in de hand. En gaan.  Als touwgroep. De voorste bepaalt het tempo, de laatste rent zich rot. En eigenlijk kan dit niet als je met zijn allen aan hetzelfde touw zit, maar toch is het zo. Vraag maar aan de laatste man. Toch raar.

 
Zeven dagen duurt onze cursus ‘Rots en IJs’ en zeven dagen brengen we als groep door met elkaar. De eerste dag nog wat voorzichtig, onwennig, onbekend met elkaar en met de materie. We krijgen knooples. Uur naar uur oefenen we alle knopen waar we de komende week mogelijkerwijs behoefte aan zouden kunnen hebben en deze knopen moeten we gedachteloos, snel en goed kunnen leggen.  ‘Tot!’, roept onze Oostenrijkse gids als we te traag zijn naar zijn mening. Hij heeft niet veel woorden nodig om uit te leggen hoe belangrijk het is dat je snel je knopen kunt leggen. Hij heeft überhaupt niet veel woorden nodig. Dus knopen we met onze ogen dicht, we leggen knopen met de handen op de rug en uiteindelijk is er een wedstrijd wie het snelste alle knopen kan leggen die we hebben geleerd. Ankersteek, Prusikknoop – gelegd en gestoken – halve mastworp en achtknoop. Met het licht uit natuurlijk. 
 
Een dag later springen we van rotsblok naar rotsblok. Goed voor de balans. Op één been balancerend op een groot vierkant blok zwaaien we naar de camera. We lopen in polonaise door blokkenterrein, met ogen dicht. Vooruit, degene die voorop loopt, mag wel kijken. Wij hoeven alleen maar te vertrouwen. Moet een raar gezicht zijn.
 
’s Avonds liggen we met tien man in de hut in het achtpersoons matrassenlager.  Als één van ons op zijn andere zij draait, draaien we allemaal mee. Je leert elkaar snel kennen op die manier. Ondanks het gebrek aan privacy, ondanks het gebrek aan bewegingsvrijheid in de touwgroep zit er toch continu een gevoel van vrijheid in mijn hoofd. Apart gevoel.
 
Vijf dagen later remmen we in de sneeuw alsof we nooit anders gedaan hebben, denken we bij een Mannschaftszug niet langer aan de nationale voetbaltrein van onze oosterburen en weten we dat er geen kurkentrekker involved is bij een Express-Flaschenzug. De bekroning zit in de twee laatste dagen met de beklimming van twee toppen, twee letterlijke hoogtepunten. Dag acht is de terugtocht naar de bewoonde wereld. Een beetje weemoedig lopen we voor de laatste keer als groep de gletsjer over.  Via de ladders over de col. En dan gaan de klimgordels uit, de rugzak in. We lopen – allemaal met onze eigen gedachten – naar het dal, terug naar de bewoonde wereld. Gedachten aan een douche, aan schone kleren, een echt bed.  En aan gewone mensen die gewone dingen doen.
 
In de verte zien we de eerste bewoonde boerderij, lieflijk geplaatst in een bloemige alpenwei.  Met echte Edelweiss. Nog wel erg in the middle of nowhere. Mijn blik wordt getrokken naar het erf.  Ik stoot mijn maatje aan. ‘Zie jij wat ik zie?’. Hij blijft staan. Knijpt zijn ogen half dicht.  ‘Knijp eens in mijn arm?’, vraagt hij. Midden op het erf staat een tafeltennistafel. En er staan twee priesters – gekleed in zwarte jurk en op sandalen – vol enthousiasme te pingpongen. Vrijheid in gebondenheid.
  

Advertenties
9 reacties leave one →
  1. Rene Scheffer permalink
    8 juli 2009 23:07

    In gebondenheid
    Ingebonden
    Aangebonden
    Aangelijnd
    Mooi verwoord.
    Eigenlijk is het VK blog ook vrijheid in gebondenheid; je mag hier alles, maar wel binnen enkele ruime kaders

  2. paco permalink
    9 juli 2009 08:56

    Genoten weer.Erg mooi geschreven

  3. Maria-Dolores permalink
    9 juli 2009 11:57

    mooi!
    (jij hebt die week ‘Rots en ijs’ écht gedaan? dat kùn je allemaal niet verzinnen, of toch wel?)

  4. RED permalink
    9 juli 2009 13:06

    Prachtig geschreven.

  5. Robert permalink
    9 juli 2009 18:12

    Als die twee er niet waren geweest. Oei dan was het verhaal waarschijnlijk niet optijd klaar gekomen?

  6. rachel_schrijft permalink
    9 juli 2009 20:08

    Dank dank.
    En zonder die twee? Tja, dan was er vast een ander verhaal op tijd klaar geweest. Een verhaal schrijft zichzelf doorgaans. En deadline is deadline.

  7. oliphant permalink
    10 juli 2009 22:47

    Je hebt aan een mooi verhaal een nog mooier eind gebreid. Leuk en rijp voor bundel gezellig leesvoer 2 🙂

  8. koen permalink
    12 juli 2009 14:02

    ha goed verteld Rachel! een bijzonder thema, ik kan me voorstellen dat dat even moet inwerken..
    Een sterk en verassend slot!
    groet van koen

  9. Lucienne permalink
    14 juli 2009 08:35

    Ha Rachel, heb je dan eindelijk gevonden. Die cursus lijkt me wel tof, maar dat slapen in die hut klinkt buitengewoon onaantrekkelijk, en nu heb je het gesnurk en de vliegende winden nog niet eens beschreven. Moet er niet aan denken! Nog gefeliciteerd met je boek. Dat er maar veel exemplaren verkocht mogen worden. Ik zal je zeggen als ik het hier in Oz tegenkom (door iemand in het vliegtuig gelezen bijvoorbeeld). 😉 groetjes, Lucienne

Laat een reactie achter op Lucienne Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: