Skip to content

Plastax

25 maart 2009

  Ze controleert nog even of ze alles in haar tas heeft gedaan. Haar Ouderenpas voor Collectief Vraagafhankelijk Persoonsgebonden Vervoer. Een rolletje Mentos voor onderweg, een gestreken zakdoekje met sierrand, een ansichtkaart van de laatste Rijnreis die ze met Karel maakte, een notitieboekje, portemonnee en de huissleutels.

Haar bruine wollen mantel hangt aan de eikenhouten kapstok. Van de spiegel is een klein stukje gebroken. Maar het valt gelukkig niet echt op. Drie lege haken, een paraplu, een zomerjas en wintermantel. De taxi zal nu wel snel komen. Ze heeft zin in haar dagje uit. Naar Nieuwegein, naar haar schoonzus Lydia. Zo vaak komt ze de deur niet meer uit. Een kwartier later staat ze met haar jas aan in de hal. Zo nu en dan kijkt ze naar buiten. Hoort ze daar een taxi? Een glimlach verschijnt op haar gezicht.

Een witte Mercedes – kan het traditioneler – rijdt voor: taxibedrijf Van Der Pas. Stopt voor het appartementengebouw, recht voor de deur. De auto staat daar een beetje in de weg, maar dat geeft niet.  De chauffeur stapt uit, strekt zijn benen en controleert of zijn overhemd nog goed in zijn broek zit. Hijst vervolgens zijn broek een beetje omhoog aan zijn ceintuurband. Hij oogt nog jong. Wel heeft hij nu al die typische taxichauffeurlook. Zwarte pantalon, beetje smoezelig, wit overhemd. Lok. Nr. 65, tweede verdieping.  Met een schuin oog kijkt hij naar boven. Mevrouw Kleijngeld, Nieuwegein. Een prima rit voor vanmiddag. Beter dan wachten en weer aan de koffie. Bovendien zit hij wel aan zijn koffietaks voor vandaag. Het toilet was erbij in geschoten. ‘Komt straks wel. Eerst naar Nieuwegein’.  Hij kijkt nog een keer naar boven en belt aan. Voor het appartementencomplex staat een Ligusterhaag. Zo snel zal dat mens toch niet beneden zijn. Kijkt eens om zich heen, ziet niemand en kiest een mooi stukje haag uit, pal naast de voordeur. ‘Als je moet, dan moet je’, mompelt hij. En zo staat hij daar om twee uur ’s middags midden in een woonwijk voor de deur van een appartementencomplex tegen een ligusterhaag te wateren.

Op dat moment gaat de voordeur open en staat mevrouw Kleijngeld oog in.. .oog met Taxichauffeur Van der Pas. Het wordt een lange rit.

Advertenties
11 reacties leave one →
  1. Summer permalink
    25 maart 2009 00:47

    Leuk om te lezen. Loopt lekker!

  2. paco permalink
    25 maart 2009 08:32

    Inderdaad erg goed geschreven

  3. Aad Verbaast permalink
    25 maart 2009 09:01

    Ligusterwateren. What a man gotta do, a man gotta do!

  4. Zusenzo permalink
    25 maart 2009 11:31

    Haha!
    Ze heeft hem toch geen hand gegeven hè ?
    Wat een tork !
    Alsof wij achter elke ligusterhaag kunnen bukken.

  5. Erna permalink
    25 maart 2009 12:09

    dit is realistisch!

  6. Maria-Dolores permalink
    25 maart 2009 15:58

    :-))
    vragen of hij bij hààr even mocht, was bijna net zo raar geweest…

  7. Party_Dog permalink
    25 maart 2009 17:28

    Ze heeft ‘m toch niet een mentos’je laten pakken zeker?…:-)

  8. Moedermethond permalink
    25 maart 2009 18:31

    waar gebeurd?

  9. rachel schrijft permalink
    25 maart 2009 18:43

    Ik weet niet zeker of de schoonzus Lydia heet ;-). Schrijven is creëren, niewaar? Maar de laatste zin, ja die is waar.

  10. Jos Goedmakers permalink
    25 maart 2009 20:42

    Jij zeikt tenminste niet 😉

  11. Rene Scheffer permalink
    25 maart 2009 21:22

    Van der Plas, tis wat.
    In jouw buurt? Ik ben zelf ook nogal een buitenplasser, maar nooit in een woonwijk en zo ja dan toch onzichtbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: