Spring naar inhoud

Want spelen met Lego is fijn! (100!)

6 oktober 2008

foto  De sfeer van de onmoetingsruimte doet me denken aan het DDR-restaurant waar ik in 1986 eens gegeten heb. Om iedere tafel staan vier stoelen. Drie mintkleurige stoelen en een groene stoel.  In iedere hoek staat een blauwe stoel.  We kijken nog eens naar binnen en besluiten door te lopen.

Het klinkt kil in de gang, een beetje hol. Maar dat past ook wel bij het gebouw.  We zijn met een groep van een man of tien. Of beter gezegd een vrouw of tien. En we stellen onze vragen. Het is toch best bijzonder om hier te zijn. Het is zo’n plaats waar je liever niet komt, of waar je liever geen bekenden tegenkomt. ‘Verhip Henk, jij zat toch voor je werk in Italië?’. Kijken onze ogen uit.. 

Je komt hier overigens niet zomaar binnen. Zij niet, maar ik ook niet. Een beetje lacherig overhandig ik mijn paspoort, geef mijn mobieltje af. Stap door de detector. Doe mijn schoenen uit. Stap weer door de detector. Doen mijn riem af en stap nog eens door de detector. Dat gaat zo nog even door. Uiteindelijk mag ik door. Iedereen mag door. Het is best een mooi gebouw eigenlijk. Zware deuren. Hoge plafonds. Alleen de kamers vallen wat tegen. Niet zo luxe als je iedereen altijd maar hoort vertellen. Bovendien is het recreatieprogramma beperkt tot slechts één uur per dag.

Er zijn maar weinig vrouwen hier, negentig procent van de mensen is man. In de centrale ruimte zien we overal kamers in het rond. Het is immens groot en hoog. Een aantal verdiepingen boven elkaar. Rode deuren. Denk ik. Het is een mooi beeld. Dat wel. Foto’s maken mag niet, dus ik moet mijn geheugen het werk laten doen. Galerijen en zware deuren rondom. Als je in het midden staat, kun je alle verdiepingen en alle deuren in de gaten houden. Warm is het ook. Eén deur gaat voor me open. Ik betreed aarzelend de kamer. Met een zware klap valt de deur achter me dicht. Daar sta ik dan, in een ruimte van 2,5 bij 3,5 meter met twee bedden, een wasbak en een wc. Een wc zonder deur. Dat wordt niks. Na een paar minuten gaat de deur weer voor me open. Gelukkig.

Terug naar de vrouwengalerij. Een lange gang met aan weerszijden deuren. Twee verdiepingen en een gang in het midden. Identieke deuren met een gordijntje ervoor. Op de eerste verdieping worden bij voorkeur geen springers geplaatst. De gang is op sommige plaatsen opgeleukt met een plant. We stellen onze vragen. Over moeders in de gevangenis. De meeste vrouwen hier zijn namelijk moeder. Ik hoor muziek uit één van de cellen komen. ‘Kunnen ze ons nu horen?’, vraag ik me af. Moet toch raar zijn om nu in een cel te zitten en een stel dames te horen praten over jou achter het gordijn, over jouw uren in het naaiatelier, over de moeder-en-kindkamer. Over de dertien euro per week die je hier met werken verdient.  Over het visiteren nadat je bezoek hebt gehad. "Ja, ze kunnen jullie horen", is het antwoord.

Onderweg naar de uitgang passeren we de wachtkamer. Sfeervol geschilderd in het olijk zwart. De rouwkamer elders in het karakteristieke pand steekt hier kleurrijk bij af. We komen ook weer langs de ontmoetingsruimte. Nog steeds een tafel met vier stoelen. Nu met betekenis. De gedetineerde zit op de groene stoel. De bezoeker op de mintgroene. En de bewaker heeft een blauwe stoel. Iedere gedetineerde mag een uur per week bezoek ontvangen. Op de grond bij een mintgroene stoel liggen twee verdwaalde blokjes lego, duplo eigenlijk. Achtergelaten door een klein mintgroen gestoeld duplokind. Een liedje komt voorbij in mijn hoofd. ‘Van lego kun je alles maken. Een boot een vliegtuig of een trein. Een huis met echte daken. Want spelen met Lego is fijn.’ Ik hoop dat het goed gaat komen met Duplokind.

(Rachel Schrijft… bijdrage 100, © oktober 2008)

Advertenties
13 reacties leave one →
  1. Rene Scheffer permalink
    6 oktober 2008 23:27

    Lego ken ik, iedere zondagmorgen met Rozanne huizen bouwen… Beklemmende ervaring dus en nu ben ik natuurlijk benieuwd naar "het kader waarbinnen"….

  2. lebonton permalink
    7 oktober 2008 09:04

    rachel schreift: oleik zwart (mooi)
    ik deel rene’s vraag naar het kader.
    wordt vervolgd?

  3. pacopainter permalink
    7 oktober 2008 09:43

    Als ik aan lego denk, denk ik aan stress

  4. ceesincambodja permalink
    7 oktober 2008 09:52

    Lego? Paco, nee, dan de Mecanodoos! Daar is de stress van Lego nog niks bij.
    Dus het was de gevangenis. Ik werd ook even op het verkeerde been gezet, Rachel.

  5. Knispel permalink
    7 oktober 2008 10:09

    Aanbeveling – en verder ben ik er even stil van.

  6. Aad Verbaast permalink
    7 oktober 2008 11:40

    In mijn herinnering waren de werelden die ik als kind van Lego bouwde altijd veel mooier dan de ‘echte’ werelden die ik op latere leeftijd probeerde te bouwen..
    Mooie illustratie..Reactie is geredigeerd

  7. rachel heeft pauze permalink
    7 oktober 2008 12:26

    René, ik vond het inderdaad beklemmend, dus dat is overgekomen.
    Ton, het was een eenmalig bezoek, er komt dus geen vervolg.
    Paco, ik niet.
    Cees, bij mecano denk ik wel aan stress. pff, Mecano, dat schiet ook niet op.
    Knispel, dank voor je aanbeveling.
    Aad, dank, de titel was geen toeval.

  8. gala permalink
    7 oktober 2008 19:05

    oooh ja, zo’n kind…het is soms zo onrechtvaardig wat kinderen meemaken

  9. Luke permalink
    7 oktober 2008 19:49

    Kan me het kind indenken. verloren, niet het duplo.
    groet Luuk

  10. Ron permalink
    7 oktober 2008 21:24

    Indrukwekkend verslag van, ja, hoe noem je dat… een dagje uit? Nee, even serieus. De stijl waarin je je dit hebt geschreven vind ik groots. Korte zinnen, koele en scherp omlijnde waarnemingen. Een confrontatie.

  11. annet permalink
    7 oktober 2008 23:26

    sec en toch met gevoel
    weergegeven, zo moet journalistiek
    zijn
    groet van A.

  12. jan krosenbrink permalink
    8 oktober 2008 05:40

    inkijkje, met veel respect opgenomen en opgeschreven

  13. Mevrouw permalink
    10 oktober 2008 12:22

    Fascinerende wereld en je hebt het geweldig beschreven.
    Raar is dat toch, dat er werelden zijn waar je nieuwsgierig naar bent, maar ook weet dat je er heel ver vandaan moet blijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: