Spring naar inhoud

Overblijven

24 juni 2008

foto  Het is opvallend om te zien hoe mensen eenzelfde situatie zo ontzettend verschillend kunnen beleven. Dat begint al op het schoolplein. Gisteren had ik weer eens ‘overblijfdienst’ en hoewel ik er niet altijd naar uitkijk, zijn het zeer leerzame momenten. Iedere keer weer.

‘Hij begon’ huilt Jasper. ‘Ja, maar hij begon ook’, snikt Thomas terug. Ze hebben allebei de bal vast en zijn geenszins van plan deze bal los te laten. Allebei waren ze ´eerst´ en de eerste heeft de oudste rechten. Vasthouden dus, die bal. En huilen. Persoonlijk lijkt voetballen me leuker dan voetbalvasthuilen, maar wie ben ik….Overblijfouder zonder verstand van overblijven. Liever blijf ik niet over, maar word ik gewoon geaccepteerd. Het blijft overigens een rotwoord, overblijven, geen wonder dat het in Nederland nog niet zo wil vlotten met de tussenschoolse opvang. Ik trek de bal uit hun handen en terwijl ik er nog aan twijfel wie ik de bal zal geven, lopen ze allebei weg. Ik blijf achter met een bal in mijn hand. Mijn wenkbrauwen vliegen van onbegrip omhoog. Daar was het toch om begonnen, om die bal?

Ook bovenbouwmeiden huilen wat af. ‘Lisa is boos op me’, huilt Jente om haar beste vriendin. Lisa is ook verdrietig. ‘Jente ziet me niet staan en gaat er met Nina vandoor’ snikt ze. ‘Ja, maar ik ga met Nina omdat Lisa niet naar me omkijkt’. Ik ben blij dat Nina deze woorden niet hoort, anders had ik waarschijnlijk drie sniffende kinderen. De neus van Lisa is rood en haar ogen gezwollen door de tranen. Ze hebben allebei gelijk of in ieder geval een beetje. Ik zoek wijze woorden omdat die het meestal goed doen in dergelijke situaties. Troost zes kleuters en vier derdegroepers en trek een vijfdegroeper uit de struiken die daar door een vierdegroeper in was geduwd. ‘Hij begon’, gilt de vierdegroeper woest en wil nog een trap na geven. ‘Ja, maar dat geeft jou niet het recht om hem in de bosjes te duwen met fiets en al’, probeer ik. Wie er wanneer begon en waarom weten ze al lang niet meer. Het mooie aan deze kinderruzies, is dat ze nooit lang duren. Straks zijn ze weer vriendjes en huppelen ze naar binnen.

Advertenties
12 reacties leave one →
  1. zintuigen permalink
    24 juni 2008 22:40

    Toch is het ook cultuur, al die ruzietjes. Helaas.
    Mooi geschreven.

  2. Gala permalink
    24 juni 2008 23:35

    ja, zo is het en zo gaat het en vaak hebben kinderen genoeg aan iemand die op het moment dat ze niet willen toegeven ‘wie de bal het eerst had’ die bal afpakt en aan geen van beiden geeft…zo is er geen winnaar en geen verliezer..want daar gaat het heel vaak om
    en ja mooie observattie

  3. Lala permalink
    25 juni 2008 00:26

    Complimenten, leuk stukje.. Welke school was dit ook al weer?

  4. jan krosenbrink permalink
    25 juni 2008 02:31

    een mooi verhaal, de bal vasthouden wijst op het willen winnen door fysieke kracht en het huilen op het spelen van de slachtofferrol. Je kan de kids niet kwalijk nemen dat ze beide taktieken -desnoods tegelijktijd- uitproberen.
    Je moet op die leeftijd heel wat uitzoeken en veel tijd heb je niet.
    Het liefst heb ik dat de overblijfjuf niet de taktiek ‘slachtofferrol’ beloont. Bijvoorbeeld door een opmerking; als je huilt en praat hoor ik niet wat je zegt
    Makkelijk praten heb ik, ik was nooit overblijfjuf, wel zwembadbegeleider, in een rij twee aan twee wandelend en overstekend naar het sportfondsenbad zodanig dat niemand werd overreden, ook spannend

  5. PACO PAINTER permalink
    25 juni 2008 08:44

    Wat jan krosenbrink zegt, kan ik mij in vinden

  6. koen -drijfveren permalink
    25 juni 2008 12:06

    als orthopedagoog moet ik dit natuurlijk wel aanbevelen;)
    leuk stukje en goed geschreven Rachel!ik heb voor mijn werk wel eens nauwkeurig moeten observeren in klassen en op spleeplaatsen, wat een hierarchie soms! al bij kinderen van 6! En soms kinderen die elke dag niet mee mogen spelen en waar de leerkracht zich niet mee bemoeit..maar dan heb ik het over een problematische situatie, gelukkig gaat het vaak gewoon goed!
    groet van Koen

  7. Maria-Dolores permalink
    25 juni 2008 14:58

    :-))
    lijkt me nog erger dan het VK-blog (als dààr onenigheid heerst, bedoel ik).Reactie is geredigeerd

  8. Marjelle permalink
    25 juni 2008 16:38

    Straks zijn ze weer vriendjes en huppelen ze naar binnen.
    Leuk stukje, Rachel! :)Reactie is geredigeerd

  9. Zoë permalink
    25 juni 2008 18:25

    het blog is peanuts als je dat vergelijkt met een schoolplein:)

  10. Pas&Ivy permalink
    26 juni 2008 09:12

    Leuk herkenbaar!
    Dit gebeurt ook vaak in de tuin van de buren en dan verzuchten wij tegen elkaar: blij dat we uit de kleine kinderen zijn 😉
    (Ivy)

  11. rachel permalink
    26 juni 2008 09:55

    @Ivy, hmm, dat zeggen wij ook al, dat we uit de kleine kinderen zijn, maar allee basisschool is bassischool? En kijk naar het blog :-), hoe huppelt het daar of zijn we hier ook nog niet uit de kleine kinderen?
    Gala, ik denk dat je gelijk hebt, zo had ik ‘m nog niet bekeken.
    @Jan, de opmerking ‘probeer eens gewoon te praten, dan versta ik je beter’ doet het inderdaad goed. Ook bij gillen overigens. ik weet niet of het direct met belonen van de slachtofferrol te maken heeft, da’s iets voor de volgende keer.

  12. Patricia Vermeulen permalink
    26 juni 2008 20:35

    Was het leven maar altijd zo simpel:-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: