Spring naar inhoud

Augustus 1945: een zoon vindt zijn vader (nagekomen vaderdagbijdrage)

16 juni 2008

foto  Een nagekomen vaderdagbijdrage vandaag. In oktober is het vijf jaar geleden dat hij overleed, mijn vader. En eigenlijk leerde ik hem pas na zijn dood een beetje kennen. Door briefjes, foto’s, aantekeningen, losse flodders. Tja. Op dit blog verschijnen af en toe bijdragen van zijn hand, bijdragen uit zijn jonge jaren als redacteur van ‘het Echolood’. Vandaag een bijzondere vaderbijdrage. Het is een briefje dat mijn vader als 20-jarige schreef aan zijn eigen vader, een briefje van zoon tot vader en van kamp tot kamp. We schrijven augustus 1945, kort na de capitulatie van Japan.


Lieve vader,

ik hoorde zoëven van G.K. het bericht dat u in Tjihapit zit. Mag ik u van ganser harte gelukwensen dat u deze ellendige oorlog overleefd hebt, na alles wat ik van de sterfgevallen vernomen heb. Houd u kalm nu u de eindstreep hebt bereikt, wees voorzichtig en voed u zo goed mogelijk ,want ook u zal ongetwijfeld nu weer goed te eten krijgen.

Ook ik heb niet zo’n leuke tijd achter de rug. Met verleden kerstmis heb ik eindelijk de b…… niet meer volgehouden en kwam ik in het hospitaal terecht, waar ik vergeleken met Adek 25 kg moest achterlaten. Ook Jos was er beroerd aan toe, maar toen maakten wij met iemand kennis en deze heer heeft ons, nadat ik alle hoop had laten varen, geholpen en helpt ons nog. In … was ik 56 kg en nu ben ik tot 76 kg opgeklommen en vrijgesteld van arbeid. Toen kwamen we in het oude Bantoengkamp, 1800 jongens van 11-14 jaar. Jos en ik gingen daar werken. Die tijd zal ik nooit vergeten!

In juni werd ik algemeen sportleider, ook voor de grote sportwedstrijden en nog nooit heb ik dankbaarder werk gedaan en nog nooit heb ik zooveel van kinderen gehouden! Ik woon in het blok, dat ligt op het pleintje waar Jos en ik met u de laatste avond, Poortvliet is blokleider.

Misschien moet ik nog langer blijven tot de jongens weg zijn, maar laten we zo gauw mogelijk met elkaar in verbinding komen. Elke dag is te lang! Van mama heb ik niets meer gehoord, maar ik vertrouw dat zij het goed maakt. Vanavond komt het bericht dat Europ. al naar hun oude huizen teruggaan (…)Dan gaan we zo gauw mogelijk naar huis. Als het kan, stuurt u dan een vlugbericht terug? Bij u zit ook Jos’ vader, kent u hem al? Ik zit met Jos en Gerry bij elkaar. Ook Jaski heeft mij goed geholpen.

Goddank is alles toch nog goed gekomen. Wat was die eerste tijd ellendig. Toen u weg bent gegaan. Nog 1 keer een bericht ontvangen dat u niet mee hoefde en hoop. (…) Goddank dat er een weerzien komt. Mama gaat hoogstwaarschijnlijk reeds verhuizen en hoop op een fijne tijd. Ik ben altijd bang geweest voor strijd op Java. O, ik wou dat u hier zat, we hebben het hier zo goed! Een pak heb ik voor u. Houd u vooral rustig en kom kilo’s bij. Schrijf zoveel mogelijk briefjes en kaarten naar mama en mij. Nu lieve vader, nog even wachten en dan spreken we elkaar. Als het kan, stuur dan een bericht. Met frisse moed ga ik door met mijn jongens (die mij thuis allemaal willen opzoeken). Een zoen van uw zoon N.

Advertenties
16 reacties leave one →
  1. Mevrouw permalink
    16 juni 2008 23:36

    Mooi eerbetoon, Rachel!

  2. Morgaine permalink
    17 juni 2008 09:21

    Heel bijzonder, iets om te koesteren Rachel..

  3. Thera permalink
    17 juni 2008 12:19

    Prachtig Rachel.
    Het zou nog maanden duren voor ze naar huis konden. Maar dat hoef ik jou niet te vertellen.

  4. Starry Night permalink
    17 juni 2008 18:27

    Mijn vader vond onlangs brieven van zijn vader, geschreven net voor en tijdens de oorlog. Alsof er een luikje open gaat naar een keiharde tijd waarvan wij eigenlijk geen benul hebben. Datzelfde gevoel krijg ik bij het lezen van dit blog. Ik weet er niet veel over, dit stukje geschiedenis, dus de reactie van Thera voegt iets toe.

  5. Gala permalink
    17 juni 2008 18:53

    ooooh wat prachtig Rachel

  6. rachel schrijft permalink
    17 juni 2008 19:18

    Dank jullie voor jullie mooie reacties. Ik heb eerlijk gezegd getwijfeld of ik zoiets persoonlijks op internet zou zetten, het is zo anders dan de ‘Rachel Schrijft’-observaties.
    De reden dat ik het gedaan heb, is dat het gaat over iets waar ‘we’ weinig over weten. En zeker niet van binnenuit. En dat die twintigjarige jongen mijn vader is, dat maakt het voor mij extra bijzonder. Het geeft een kijkje in hoe hij het als jongen op dát moment beleefde.
    En Thera, je hebt gelijk, het zou nog maanden duren (en er zou nog een heel gekke periode komen)

  7. rachel schrijft permalink
    17 juni 2008 19:19

    was het echt, slechts vergeten in te loggen.

  8. Patricia Vermeulen permalink
    17 juni 2008 21:28

    Bijzonder, zo’n brief met een kijkje in de leefwereld van toen.

  9. zintuigen permalink
    17 juni 2008 22:06

    Ik vind dit erg aangrijpend. Tijd staat stil, je vader als jonge man in een andere wereld. Ik weet er niks van, maar dit inkijkje zegt veel.

  10. koen scherer -drijfveren permalink
    17 juni 2008 23:03

    bedankt voor het delen Rachel, indrukwekkend!

  11. Zilvertje permalink
    18 juni 2008 16:01

    Wat een rijkdom om dit te bezitten. Ik heb het heel graag gelezen en voel veel emoties en dan het slot met die zoen, wat lief.

  12. Oliphant permalink
    18 juni 2008 16:45

    Ik word altijd geroerd door die oude herinneringen, foto’s uit betere tijden, dagboekjes. Of beide uit slechtere tijden…Ze zijn zo echt en zo eerlijk. Ik heb zelf een paar keer iets van en over mijn ouders gepubliceerd. Ik blijf me er een klein kind bij voelen…
    Groet,O.

  13. PACO PAINTER permalink
    19 juni 2008 09:12

    Een prachtig eerbetoon.!

  14. Ingrid van den Bergh permalink
    21 juni 2008 14:09

    De reactie van Thera heeft mij getroffen in dit verhaal. Blijkbaar iemand die ook weet hoe het daar aan toe ging. Dat moet een fijne gedachte voor je zijn. En het is inderdaad een mooi gegeven, naar je vader te kijken als ‘zoon’ van een vader.

  15. Rene Scheffer permalink
    13 september 2008 11:13

    Kom het nu pas tegen, ik was in juni met vakentie. Heel bijzonder en mooi dat het
    anno 2008 op deze manier voor iedereen te lezen en na te voelen is.

  16. Helena permalink
    30 september 2008 13:53

    Bijzondere bijdrage Rachel!
    Ja er is hierover weinig bekend in NL.
    Er is een website (zie ook mijn stukjes hierover) die mensen heeft geïnterviewd: Stichting Mondelinge Historie Indonesië. Mijn moeder is ook door ‘hen’ geïnterviewd en ik kon haar verslag ook lezen op hun website (moest wel inloggen).
    Het lijkt me vervelend dat je het gevoel hebt dat je je vader pas na zijn dood leerde kennen. Kwam dat doordat er niet over zijn Kampverleden gepraat werd?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: