Skip to content

Laat Ramses zijn eigen gang maar gaan

19 mei 2008

Ik zou deze bijdrage kunnen beginnen met de opmerking dat  wij vroeger een kat hadden die Ramses heette. En daar dan over kunnen uitweiden. Maar dat doe ik niet. Ik heb gisteren namelijk iets gezien dat indruk heeft gemaakt. Ik heb Ramses Shaffy gezien.

“Zullen we zondagavond nog teruggaan om Shaffy te zien”, stel ik voor aan meneer Schrijft. En meneer Schrijft twijfelt. Hij weet het niet. Niet omdat hij Shaffy niet goed vindt, maar misschien juist om die reden. Zit hij niet in een verpleeghuis? Is hij niet hartstikke dement? Kun je hem niet beter herinneren zoals hij vroeger zong. Ja, en ergens ben ik het ook wel weer met hem eens. Kiest die man er zelf voor om door een paar goedwillende personen iedere keer weer het podium op gesleurd te worden. Is het niet heel erg sneu, zo’n oude man, slecht ter been, half dementerend, kunnen we niet beter gewoon een cd van Shaffy  opzetten als we zo graag Shaffy willen horen?  Het is een vorm van kinderarbeid, maar dan het andere uiterste. Wij kiezen toch ook niet voor kleding die door kleine kinderhandjes is gemaakt?

Zondagmiddag kijk ik wat rond op internet om meer informatie te vinden over Ramses. Is hij echt zo dement? Nee dus. Heeft hij Korsakov? Wellicht, maar de vraag is in welke mate. Hij heeft genoeg gedronken om het predikaat te ‘verdienen’, dat wel. Tegen half negen stappen we dus op de fiets. Op naar Ramses. Bij de Heuvel aangekomen zien we meer drukte toen we er in de middag met het hele gezin Schrijft waren. Er blijven mensen naar de Heuvel lopen en daarmee lijkt het podium wat onhandig  op het plein gesitueerd om iedereen een blik te gunnen.

En dan het concert. Ik weet niet wat er gebeurt, maar er gebeurt iets op het plein.  Het contrast tussen het beeld van de oude man die door twee mensen het podium op gehesen wordt en de man die even later het hele plein vult, is groot. En hij geniet. Ramses kijkt over het plein en geniet zichtbaar. En alle generaties zingen zingen luidkeels mee. Het is niet zomaar mooi, het is onverwachts mooi, het ontroert.

Laat me/Vivre – met Alderliefste – klinkt prachtig, klinkt doorleefd. En zo gek is dat niet, want Ramses heeft minstens vier levens geleefd en dat hoor je terug in zijn stem.  Kippenvel en krachtig tegelijk.  Na ‘Laat me’ neemt hij plaats achter de vleugel en een improvisatie over onze regio volgt . Daarna is het weer terug naar de kruk. Voor de begeleiders onhandig, zo’n bewegende Ramses. Het is vast praktischer als hij op zijn barkruk blijft zitten. Maar dat doet hij niet.

‘Zing vecht huil bid’ is ook indrukwekkend. Indrukwekkend mét Ramses, maar ook als Ramses kijkt naar het luidkeels zingende plein. Weer een kippenvelmoment. Ik heb het idee dat we hier met zijn allen iets heel bijzonders aan het meemaken zijn. Er is aandacht. Er is intimiteit.  Als hij tussendoor iets vertelt of een grap maakt, is het muisstil.  En ja, af en toe is Ramses zijn tekst kwijt, maar dat is dan maar zo. Na de toegift (Sammy, achter de vleugel) fietsen we stil naar huis.

Advertenties
24 reacties leave one →
  1. vuurjuffer permalink
    19 mei 2008 23:00

    mooi verslag,
    anderhalf jaar geleden beleefde ik het net zo
    groet je

  2. zintuigen permalink
    19 mei 2008 23:02

    Ramses is toch het intrigerende "product" om het maar even oneerbiedig te stellen, van een Frans/Russische en een Egyptenaar? On-Nederlands intens dus. Ik kan het me voorstellen, dat het mooi was. Niet op de laatste plaats door jouw tekst.

  3. Bart permalink
    19 mei 2008 23:10

    ‘Ik ben misschien te laat geboren, of in een land met ander licht. Ik voel me altijd wat verloren, al toont de spiegel mijn gezicht…’
    Het mooiste, ontroerendste woord uit ‘Laat me…’ vind ik ‘Voorlopig…’.
    Dank voor je tekst en voor Ramses.

  4. Thera permalink
    19 mei 2008 23:13

    En maar weer.. ik hou van die man! Hij is trouwens mijn vriend bij hyves. 😉 En wat een schatje is Liesbeth, daar heeft hij echt een goede vriendin aan.

  5. Rene Scheffer permalink
    19 mei 2008 23:31

    En dat allemaal in Oosterhout, daar hebben ze dus meer dan allee afslag Noord en Oosterhout de MD, het AC en het gemeentehuis….. Mooi eerbetoon.

  6. jeg synes permalink
    20 mei 2008 00:26

    toen ik in A’dam woonde (rond de jaren midden 1960) had ik een vriend en hij nam me mee naar Bergen, waar ik Ramses ontmoette in de bar van "de Rustende Jager", Liesbeth was er ook….ze kwamen er vaak..
    het was een man naar mijn hart, gesprekken met hem waren van een zeldzame eigenzinnigheid die zo mooi bij hem past…
    dat "laat laat me" dat zing ik ook vaak inwendig!!!
    dank voor dit mooie blog, het brengt prachtige herinneringen terug…
    jeggroet

  7. Morgaine permalink
    20 mei 2008 09:35

    Als groot shaffyfan had ik dezelfde vragen als jij.. ik ben blij te horen dat hij genoot en jullie ook!

  8. A C T U A L I T Y permalink
    20 mei 2008 10:13

    J O S H U A Schríjft terug…
    Ken je het Liedje van Ramses : Joshua?
    Do I have to say more??
    Zo dierbaar om te lézen, hoe iedereen zich bij Ramses voelt..
    Alleen ik kan het niet meer aan zien..
    Misschien er te dicht op gezeten……
    Om te zien, hoe iemand langzaam, of soms snèl..
    de andere kant op gaat..
    Heb al te veel gezegd, wat niet weer houdt , dat het een Fantàstische Man ís!!- voor mij wàs.. Te Privé..
    Maar altijjd goed om te lézen , en te zien hoe iedereen er nog steeds van geniet..
    Ik vind alleen de Confrontatie met vroeger , én nú te groot..
    Sorry.. Niet verder vertellen..
    Joshua

  9. PACO PAINTER permalink
    20 mei 2008 12:06

    Hij blijft een fenomeen en een echt mens

  10. Heer Lot permalink
    20 mei 2008 12:37

    Mooi verslag, graag gelezen :-))

  11. Ingrid van den Bergh permalink
    20 mei 2008 14:23

    Dank je voor dit verslag, Rachel. Ik wist niet dat hij naar de heuvel kwam, anders was ik er zeker geweest. Maar nu heb ik het toch een beetje meebeleefd.
    Jouw verhaal brengt me in gedachten terug bij de film over Ramses, die ik een jaar of twee geleden zag. Een soort documentaire biografie. De film eindigde met Ramses aan de piano.
    … Ogen, neus en mond lopen over van het vocht.
    Ramses zingt een lied; nee, hij huilt het
    het lied van een leven dat zich afspeelt tussen het eerste en het laatste couplet:’t is stil in AmsterdamAls de mensen zijn gaan slapen
    ’t Is zo stil in Amsterdam
    En godzijdank niemand
    Die ik tegenkwam

    Als de mensen zijn gaan slapen
    ’t Is zo stil in Amsterdam
    Ik wou
    Dat ik nu eindelijk iemand tegenkwam
    Reactie is geredigeerd

  12. Maria-Dolores permalink
    20 mei 2008 15:30

    Mooi verslag. Ben blij dat hij zich niet klein laat krijgen door ouderdom of wat dan ook… nu ga ik luisterenReactie is geredigeerd

  13. Jos Goedmakers permalink
    20 mei 2008 15:31

    @ Ingrid: Da’s het lied ‘Vijf uur’ van hem. Een prachtige ode aan een van de weinige mensen die lééft.Reactie is geredigeerd

  14. Anne d'Ore permalink
    20 mei 2008 17:06

    Ramses,de eerste keer dat ik hem in een heel kleine zaal zag optreden was ik verkocht, wat een bijzonder mens, fijn dat je me met dit verslag even laat meegenieten.

  15. Ingrid van den Bergh permalink
    20 mei 2008 17:29

    @ Jos:
    Ha, Jos. Na het lezen van dit verhaal kreeg ik die scène van good old Ramses achter de piano (uit die film) niet meer uit mijn hoofd en heb toen wat zitten Googelen met een zin die ik in mijn hoofd had. Zo kwam ik bij dat liedje uit.
    @ Rachel: Baalde zo vreselijk dat ik het niet wist, van Ramses. Heb vanmiddag dus maar een nostalgische tour gemaakt langs de liedjes die you(w)toebje mij heeft aangereikt. Rames jonge God, Ramses ouwe heer, dan trilt er wat.

  16. Geroma permalink
    20 mei 2008 18:43

    Ontroerend mooi verslag, Rachel…
    Genoten.

  17. hippo permalink
    20 mei 2008 19:11

    vaak ontkennen we de vergankelijkheid met weinig liefde, maar koesteren de ervaring
    soms komt het samen
    mooi verslag met kippenvelclip
    gr. hippo

  18. 20 mei 2008 20:14

    Inderdaad een zeer indrukwekkende man.

  19. iris kijkt permalink
    20 mei 2008 21:50

    Het is zijn zang , dat is het . Zag hem vroeger weleens dronken in de kroeg als hij niet zong en dat was net zo niks als de rest , maar inderdaad als hij zingt. Merkwaardige splitsing van de persoon ergens.

  20. viktor loman permalink
    20 mei 2008 22:01

    Op de een of andere manier blijft hij "het" houden.
    Heftig geleefd, vond en vind dat ook niet altijd leuk: naast hem gewoond en hoorde zijn ongelooflijke ruzies met zijn toenmalige vriend. Ik hou niet van die heftigheid die de keerzijde is vaak van grote kunst.
    En het laat me ook de betrekkelijkheid van het leven hier zien: ik zag hem laatst in zijn eentje middenin een Pizzeria zitten. Het zag er heel eenzaam uit. Ik groette hem en hij straalde.
    groetjes
    rené

  21. Beus permalink
    20 mei 2008 22:52

    Mooi.

  22. EJW permalink
    21 mei 2008 19:29

    Mooi stuk,en prettig geschreven.
    In normaal Nederlands.
    Een verademing na het rare verdraaide onduidelijke blog waar ik net vandaan kom

  23. Patricia Vermeulen permalink
    22 mei 2008 20:59

    Byzonder, je verhaal en de belevenis..

  24. Solvejg permalink
    23 mei 2008 10:47

    Mooi verslag Rachel, je voelt die intimiteit bijna! Heerlijke man is en blijft het!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: